Het verhaal achter pleegopvang

Pleegadres zijn: een tussenstop die alles verandert

“we kunnen ze niet allemaal redden, maar we kunnen wel
voor die éne een wereld van verschil maken”

Al bijna vijf jaar zijn wij pleegadres voor honden uit Roemenië. Elke keer weer als er een opvanger komt, voelt het spannend en bijzonder. Dat eerste moment dat “jouw” hond uit de happy bus wordt getild…. daar is hij of zij dan opeens in levenden lijve. Je kent “jouw” hond al een beetje door de foto’s en filmpjes die je van tevoren ontvangt. Maar die eerste begroeting blijft toch speciaal. We zijn vooral nieuwsgierig naar “hoe zal ie zijn” en blij want voor dit hondje (hoewel die er nog geen idee van heeft) is ergens een for ever home!
De eerste dagen
En dan gaat het beginnen… Die eerste week… die is misschien wel het meest intensief. Voor de hond, maar ook voor ons. De meeste honden komen moe aan. Moe van het leven in de shelter, moe van het wachten, moe van het altijd alert moeten zijn. Voor veel van hen is het leven in een huis compleet nieuw. Een mandje, een deur die dicht kan, geluiden die ze niet kennen, mensen die ineens dichtbij zijn. Alles is anders, er valt zoveel te ontdekken en te leren.
De eerste keer naar binnen, door een deuropening stappen, is soms even wennen, ook een zacht mandje is iets nieuws. Soms gaan ze de eerste dagen op de harde vloer liggen, dat zijn ze gewend. In die vreemde omgeving kunnen ze zich, hoewel ze doodmoe zijn, soms nog niet overgeven aan de vermoeidheid, maar vaker hebben ze toch al gauw in de gaten hoe lekker dit eigen plekje is. Eenmaal opgekruld vallen ze in slaap. Zowel wij en de hond kunnen dan even bijkomen van de eerste emoties.
De weken daarna staan in het teken van landen. Wennen aan routines. Leren dat eten elke dag komt en dat die bak met lekker eten – ja echt waar – , helemaal voor jezelf is. Dat wandelen leuk kan zijn en dat mensen oké zijn. Ook een eerste ritje in de auto hoort bij het leerproces. En een keer naar de dierenarts. Zo is er elke dag weer wat te ontdekken, in kleine stapjes.
Wij hebben zelf één eigen hond: een stabiele, rustige hond. Zij is goud waard. Ze wijst de weg, laat zien hoe het leven in en om het huis werkt en geeft vertrouwen. Ze laat zien: het komt goed.
Verder proberen we onze pleeghonden vooral weer tot zichzelf te laten komen. Lekker hond zijn. Verwachtingen laag, rust hoog. Dingen leren? Dat komt later wel. In het begin zijn ze vaak zo gestrest dat leren simpelweg nog geen optie is. Een paar basisregels, meer niet. Eerst veiligheid, vertrouwen en gewoon zijn dan komt de rest vanzelf.
De verandering
En elke keer weer is het zó bijzonder om te zien hoe snel een hond zich aanpast.
De één heeft het meteen door en weet van gekkigheid niet hoe hij moet genieten van zijn nieuwe leven, alsof het rugzakje met narigheid in Roemenië is achtergebleven.
De ander kruipt eerst weg, kijkt het leven even van een afstandje aan, veilig vanaf een rustig plekje. Maar ze proeven van iets nieuws. Liefde, een veilige plek en eindelijk eens een knuffel van je baas.. En ja – niet te vergeten die heerlijke wandelingen.
En dan zie je het langzaam gebeuren: ze veranderen. Ze worden weer hond. Hun ogen worden zachter, hun lijfje ontspant, hun staart komt omhoog. Ze durven lekker uitgestrekt in hun mand te liggen en rekken zich eens goed uit. Het mooiste moment is meestal al ze voor het eerst los mogen op ons omheinde terrein. Opeens dringt het tot ze door dat ze kunnen rennen, dan vliegen ze er al een speer vandoor en rennen ze keihard over het veld, de blijdschap spat er dan vanaf. Dat moment, die verandering, blijft iedere keer weer ontroerend mooi om te zien.
Ze leren ons elke keer opnieuw hoe relatief sommige dingen zijn. Want als een hond die soms jarenlang opgesloten heeft gezeten, zich in zo’n korte tijd weer kan herstellen… dan zet dat je aan het denken. De gedachte dat er honden zijn die dag in dag uit, soms jarenlang, uitzichtloos in een hok zitten, breekt ons hart. Elke dag gaat voorbij. Sommigen blijven hopen op een beter leven, anderen weten niet beter en accepteren dat dit hun wereld is.
Dat dit werk nodig is, voelt soms ook frustrerend en dubbel. In een rijke westerse wereld zou het probleem van straathonden allang opgelost moeten zijn. Maar dat is het niet. Wij kunnen het probleem niet in één keer oplossen, maar we kunnen wél opvangen en daarmee het verschil maken voor die ene hond.

Is het intensief, soms niet zo eenvoudig? Ja. Vooral in het begin.
Is het ook leuk, ontroerend en soms hartverscheurend? Absoluut. We lachen heel wat af om de capriolen die ze soms uithalen. Zodra ze hun persoonlijkheid laten zien, blijkt dat ze allemaal op hun eigen manier heel grappig zijn, soms ondeugend en vooral ontzettend lief. “Hoe is het toch mogelijk” zeggen we vaak tegen elkaar, dat ze zo lief zijn na alles wat ze hebben meegemaakt.

Een paar hondenverhalen
Zo was er Ollie, die al een paar jaar in de shelter zat, maar meteen zo blij met z’n plek. Het was onze eerste opvanger dus alles was nieuw, ook voor ons. Al na een paar dagen lag hij in de woonkamer op z’n rug en probeerde z’n deken en onze voeten te pakken, maakte rare geluiden…. We dachten even “wat is dit?” maar hij was gewoon zo blij dat ‘ie al wilde spelen. Het was na even duidelijk de verhoudingen bepaald te hebben (een flinke snauw van Josje), dikke vriendschap met onze hond Josje, wat hebben ze gerend en gespeeld samen.
En Cheddar (nu Frodo) werd omschreven als een extreem bang hondje. We dachten “nou maar even afwachten hoe dit gaat”. Hij was inderdaad heel bang in het begin. Dat hij vlak voor de feestdagen aankwam en het overal onrustig en knallerig was, hielp natuurlijk niet mee. Hij durfde nog geen meter van z’n mandje af te komen. Dus was het de eerste periode “tafeltje dekje” in z’n veilige mandje. Gelukkig kwam hij niet alleen en was daar Alma (nu Zori) die een echte rots in de branding bleek te zijn. Zij wilde toch meer actie en gaf niet op, lief en zorgzaam als ze was, bleef ze Cheddar maar duwtjes geven om van z’n mand af te komen. Opeens ging de knop om. Hij werd ondeugend en zo grappig, veranderde in het meest levenslustige hondje en samen met Alma werd de wereld een speeltuin. Alma bleek de meest intelligente hond te zijn die je je kunt voorstellen, wat een slimmerd (en wat moet het saai geweest zijn voor haar in de shelter). En vooral ook heel stabiel, verdraagzaam en lief, ontzettend lief!! Zo brengt elke hond iets speciaals mee.
Het afscheid
En ja, dan komt er ook weer een moment van afscheid nemen, dat is niet makkelijk. Gelukkig betrekt de stichting ons bij het adoptieproces. Daardoor krijgen we al een indruk van de adoptant. Zelf spreken we altijd af dat we de eerste periode up-dates willen ontvangen met foto’s en filmpjes. Dat maakt makkelijker in de weken na het afscheid.
Ondanks dat het afscheid altijd een “pijn in het hart” moment is, weten we ook dat er zoveel tegenover staat. Je geeft een hond een kans die hij anders nooit zou krijgen. En het is onbeschrijfelijk mooi om te zien hoe een hond helemaal gelukkig wordt bij zijn nieuwe adoptanten. Hoe mensen opbloeien door hun hondje, en hoe een hond eindelijk zijn thuis vindt. Met de meeste adoptanten hebben we nog contact, het is gewoon superleuk om nog af en toe wat te horen en te zien, die berichtjes zijn echte cadeautjes. En dan weet je ook weer waar je het allemaal voor doet.
En elke keer als we weer afscheid nemen, weten we: deze hond gaat verder. Sterker dan toen hij kwam. Met een verhaal, ja. Maar ook met een ervaring rijker: zo voelt liefde. Omdat het intensief is, zijn er bij ons ook pleegpauzes, maar dan komt er toch altijd weer zo’n snoetje voorbij die je aankijkt en zo recht je hart inspringt….wie zal onze volgende opvanger worden?

Wil je meer weten, of heb je vragen? Stuur een mail naar info@liefdevoorhonden.nl of vul het formulier in.