Een hondje dat op 13 jarige leeftijd werd geadopteerd door een medewerkster van onze stichting.
**** GOUD WAARD !
Zo’n oude hond adopteren ?
Ja het is wel heel zielig maar hoe lang ga je daar nu nog plezier aan beleven ?
En is hij wel gezond, je weet wat een bezoekje aan de dierenarts kost .
Dat waren de geluiden die ik van mijn naasten te horen kreeg toen ik enthousiast de foto’s liet zien van Mali.
Het manneke was in het asiel terechtgekomen nadat zijn baasje was overleden.
Zat daar nu te verpieteren met de koude Oostblok winter in aantocht.
Mijn oogappel Cooper was een maand geleden overleden en ondanks dat er nog twee schatten van honden in huis rondliepen was ik stuk van verdriet.
Geen hond is te vervangen, dat realiseerde ik me terdege.
Maar er was wél die gedachte die de pijn deed verzachten : het mandje van Coopertje hoefde niet leeg te blijven.
Hier was plek voor een ander hondje !
Een hondje voor wie ik zijn wereld weer mooi kon maken !
Vooral dat besef maakte dat mijn besluit vaststond, alle bedenkingen van mijn omgeving ten spijt.
En zo kwam Mali dan enkele weken later naar Nederland.
De lange reis had hij prima doorstaan.
Vrolijk zette hij zijn eerste stapjes op Hollandse bodem.
Wat een waanzinnig leuk hondje !
Mijn eerste gevoel bij het zien van zijn foto’s had me niet bedrogen.
In no time voelde hij zich thuis en wist zich probleemloos aan te passen.
Liep rond in huis alsof hij hier al jaren woonde , we moesten er gewoon om lachen.
Met uitlaten stond hij vooraan, nog geen ongelukje in huis.
En hij wist ons vaste ritme vrijwel van meet af aan op te pikken.
Door de andere honden werd Mali meteen ook volledig geaccepteerd.
Zelfs mopperkont Lacika had geen moeite met deze indringer .
Als senior straalde hij misschien wel een bepaalde rust uit.
Hoe het ook zij, Mali kwam, zag en overwon !
Dook rechtstreeks mijn hartje in en vervolgens dat van iedereen.
Niemand die ik ooit nog hoorde waarom ik in hemelsnaam voor zo’n oudje had gekozen.
Voor zijn leeftijd was Mali trouwens nog opvallend fit.
Hij hoefde dan geen uren meer aan de wandel ( geen straf op gure en natte dagen 
) maar vond het heerlijk mee op pad te gaan.
) maar vond het heerlijk mee op pad te gaan.Op den duur kwam er een pilletje vanwege wat lichte hartruis.
En wat supplementen voor zijn lopen.
Maar verder mankeerde onze Mali nooit iets.
Toen hij op den duur toch wat meer last van artrose begon te krijgen was er ook geen man overboord : Mali werd de trotse bezitter van een hondenbuggy.
Heerlijk vond hij het om rondgereden te worden in zijn bolide.
De kortere ommetjes bleef de buggy thuis.
Lekker gemoedelijk in zijn eigen tempo rondsnuffelend, alle geurtjes opsnuivend.
Het leerde mij ook onthaasten.
Kortom, Mali was een levensgenieter pur sang !
Een intens tevreden en vrolijk hondje.
En hij maakte mij ook zo blij !
Iedere dag was het weer een feestje om dit ventje nog zo te zien genieten.
Vier prachtige jaren mocht hij bij ons beleven.
Inmiddels tikte hij de 17 jaar aan maar hij zat nog steeds vol levenslust.
Toen kreeg hij een kwaadaardige tumor en moest ik hem toch vrij onverwachts laten gaan.
Geen moment dat ik ooit spijt heb gehad.
Het voelde zo goed om juist zo’n hond deze kans te mogen bieden.
Dat gevoel alleen al maakt het adopteren van een senior tot zoiets moois.
En juist dat weegt zoveel zwaarder dan tijd !
Te zien hoe zo’n afgeschreven hond weer geniet, het brengt zoveel vreugde dat de tijd er totaal niet meer toe doet … goud waard !
VOOR MIJ VOELT HET ALSOF MALI JAAAAREN BIJ ME IS GEWEEST ! ****
De heerlijke jaren die Mali nog heeft mogen beleven bij zijn baasje, is waar we ook zo op hopen voor onze senioren die in de shelter wachten.
Stuk voor stuk lieve sociale honden die beter verdienen dan een triest bestaan in het asiel in de herfst van hun leven.
Vooral voor senioren is het leven in een asiel erg zwaar.
We merken dat er best veel interesse is in senioren die al hier in gastopvang zitten.
Daarom zijn we ook nog altijd op zoek naar fijne gastgezinnen.
Wil je meer weten over onze honden dan kan je ons ook volgen op facebook: Facebook
