ALS IK ALLES VOORAF HAD GEWETEN …..HAD IK HET NET ZO GEDAAN 
Voor mij begon het allemaal in 2015 toen ik, op zoek naar een maatje voor mijn hond, terechtkwam op de website van Amor Para Perros. En vervolgens mijn Lacika via hen adopteerde.Alles was perfect geregeld en toen er twee jaar later dringend gastgezinnen werden gezocht besloot ik me aan te melden.
Er was in huis nog wel plek voor een derde ( tijdelijk) mandje.
Lizzie werd de eerste van vele opvangers die zouden gaan volgen.
Het opvangen en vervolgens weer afstand moeten doen was niet altijd even gemakkelijk maar tegelijkertijd oh zo mooi. Zo’n goed gevoel wanneer de eerste mooie berichten en kiekjes kwamen, je wist dat er weer een hond een fantastisch thuis had gevonden 
Door het opvangen raakte ik meer betrokken.
Door het opvangen raakte ik meer betrokken.Besefte wat voor goed en waardevol werk zo’n stichting verricht. Het jaar daarop werd er uitbreiding van het team gezocht en omdat deze stichting me erg aansprak besloot ik de uitdaging aan te gaan.
Inmiddels zijn we 8 jaar verder en kan ik een boek schrijven over alle ervaringen.
De eerste intake was best spannend maar gelukkig was er goede ondersteuning vanuit het team.
Door het ingevulde interesseformulier is er een eerste indruk maar het is altijd weer afwachten wie je aan de telefoon krijgt. Is de geïnteresseerde een prater of juist gesloten.
Soms zijn er die intakes waarbij je vrijwel direct al weet dat dit geen geschikt adres is.
En dan zijn er de schrijnende verhalen : verlies van een partner, eenzaamheid, immens verdriet over een overleden hond.
Met het team wordt alles besproken en bij positief gevoel moet er een huisbezoeker gevonden worden.
Veelvuldig contact dus met adoptanten en huisbezoekers. Kers op de taart is dan altijd weer een hond die mag reizen 
Ook hier stopt je taak niet want er is ook de nazorg.
Ook hier stopt je taak niet want er is ook de nazorg.Een adoptie kan vlekkeloos verlopen maar er zijn ook situaties dat een adoptant het even niet weet, zich onzeker voelt, geregeld belt. En er zijn de enthousiaste updates.
De telefoon werd deze jaren dan ook onontbeerlijk, veel appverkeer en belletjes over en weer met heel veel mensen.
Uiteraard krijg je als stichting ook te maken met vervelende zaken. Een adoptant die op het laatste moment met smoes afhaakt, nadat er door de stichting en huisbezoeker veel tijd in is gestoken. De teleurstelling dan heel groot vanwege het hondje waar de kans aan voorbij gaat. Soms zijn er adoptanten die alle goed bedoelde adviezen negeren.
Vervolgens te laat aan de bel trekken en waar dan veel tijd en energie in gestoken moet worden.
Heel heftig ook zijn de gevallen waar afstand wordt gedaan van een hond, er soms zelfs met spoed een oplossing moet worden gezocht.
Dat heeft alles flinke impact. Het geeft stress, soms slapeloze nachten. Het is de minder leuke kant van dit werk en soms kan het je ook moedeloos maken. Ook ik maakte zo’n fase door. Het werd me teveel en ik zette er een punt achter. Maar ik kon het contact met de stichting toch niet loslaten. Het voelde een beetje als familie.
En natuurlijk waren daar die honden. Honden waar je soms al een band mee hebt. We bedenken een naam, hun verhaal moet op papier. Naast de intakegesprekken en de nazorg is dit ook iets dat moet gebeuren.
De website moet worden onderhouden, de honden gepromoot op Facebook en Verhuisdieren.
Ook dat alles heeft aandacht nodig, er moeten teksten komen.
Kortom, toen ik er destijds als vrijwilliger instapte had ik geen idee wat er alles zoal bij komt kijken.
En er waren en zijn die momenten dat je je afvraagt waarom doe ik mezelf dit aan. Echter wint het gevoel van weer een geslaagde adoptie het dan toch altijd opnieuw. Foto’s die binnenkomen van een hond met weer levendige ondeugende blik in de oogjes. Enthousiaste berichten van baasjes hoe blij ze met hun huisgenootje zijn.
Soms tref je een oud opvanger of een hondje waarvoor je de intake deed nog weer. Zijn er gevallen van blijvend leuk contact.
En uiteraard wordt er ook binnen ons team heel wat afgelachen. Samen op pad omdat er iets voor de stichting moet gebeuren. Of we maken van een teambespreking een gezellig uitje, lekker lunchen onder genot van een glaasje wijn 
Saai is het nooit ! Ik ben nog altijd heel blij dat deze stichting en dit prachtige werk op mijn pad zijn gekomen.
Saai is het nooit ! Ik ben nog altijd heel blij dat deze stichting en dit prachtige werk op mijn pad zijn gekomen.Hopelijk kan en mag ik het nog vele jaren doen.
Tja en dat de zoektocht naar een tweede hondje is uitgegroeid tot een ware passie voor de buitenlandse hond, het ook niet bij twee honden is gebleven…..dat nemen we op de koop toe !! 
Ook iets voor jou om je in te zetten voor deze mooie stichting en de hondjes ?
We kunnen nog wel wat helpende handjes gebruiken 
Zo zijn we nog op zoek naar :
☆ Fijne gastgezinnen
☆ Mensen die af en toe willen rijden om een hondje van A naar B te brengen
☆ Goede tekstschrijvers voor het promoten
Laat het ons weten als je iets kunt / wilt betekenen.
En blijf ons volgen, binnenkort het relaas van een gastgezin.
